De negentiende etappe van het Pieterpad slingert negentien kilometer van Gennep naar Vierlingsbeek. Al snel laat je het rivierenland achter je en volg je lange, stille paden door licht glooiend terrein. Af en toe wandel je kort door open gebied, maar steeds keer je terug naar fraaie loof- en naaldbossen. De kers op de taart is het traject door Nationaal Park De Maasduinen, waar bos, heide en water elkaar afwisselen.
Gennep en het Niersdal
Aan het Melkstraatje parkeer ik de auto, net buiten de oude stadsmuur van Gennep. De laadpaal staat er handig naast. Ideaal. Ik stap uit en loop richting de muur. Een bord vertelt over de Groene Gracht, een plek waar planten en insecten elkaar vinden. Het ziet er verzorgd uit, met jonge begroeiing en een insectenhotel.
Via een klein bruggetje bereik ik de Nieuwe Poort. De oude stadspoort is herbouwd op de plek waar ooit de stad werd verdedigd. Achter de poort ligt het historische hart van Gennep. Smalle straatjes, oude muren en een rustige sfeer. Gennep is een bijzonder oud stadje aan de Maas, ooit strategisch belangrijk en nu vooral charmant. De geschiedenis zie je terug in de stenen, maar het is geen museum. Mensen fietsen, praten, winkelen. Het leeft.
Na het centrum klim ik een lage wal op. Voor mij ligt het Niersdal. Het riviertje kronkelt door het groen, traag en helder. Een moeder peddelt met haar zoon in een kano voorbij. Aan de overkant ligt Ottersum, met zijn kerktoren en boerderijen. Koeien grazen in de wei, sommige zoeken schaduw onder bomen. Fietsers en wandelaars groeten vriendelijk. Het is hier vredig en open.
Bij een weiland met bijenkorven verlaat ik het dal. De weg buigt af en het bos wacht. Al met al een fraai begin van deze etappe!
Door het open bos
Na het Niersdal verandert het landschap langzaam. Eerst loop ik door open bos met eiken en berken. Tussen de bomen liggen kleine weilanden vol geel, verdord gras. Af en toe staat er een boerderij, stil en wat verweerd. Eén keer passeer ik een klein vennetje dat bijna droog lijkt. De zon brandt fel, het pad kronkelt rustig verder.
Even later verschijnt een bord over de Hawkins Link. Het vertelt over een tijdelijke spoorverbinding die in 1945 werd aangelegd door Britse troepen. Die spoorlijn verbond Gennep met Heijen en was bedoeld om materieel naar het front te brengen. Op de kaart zie ik hoe dicht de gevechten toen bij dit gebied kwamen. Nu is het stil, alleen vogels hoor ik. Het is vreemd om te bedenken dat hier ooit tanks en wagons reden.
Gennepse Heide en Heijderbos
Na het bord volgt de Gennepse Heide. De grond is droog en zanderig, met lage struiken en jonge dennen. De heide bloeit nog niet, maar dat duurt vast niet lang. Juni was uitzonderlijk warm, dus de paarse gloed zal binnenkort verschijnen. Daarna verandert het terrein opnieuw. Sparren en loofbomen wisselen elkaar af, het bos wordt dichter.
In het Heijderbos kom ik de eerste Pieterpadlopers tegen. Even later steek ik een drukke weg over en zie ik nog meer wandelaars. Het pad slingert verder tussen prairieachtige weilanden en stukken bos. Soms duikt er wat heideachtige begroeiing op. Het is fraai, vooral door de afwisseling in het bos zelf.
Halverwege de etappe vind ik een bankje met uitzicht op een breed, slingerend zandpad. Hier eet ik mijn lunch. Er is veel beweging: baasjes met honden, gravelbikers, Pieterpadlopers. Snel daarna bereik ik Nationaal Park De Maasduinen.
Bergerbos en de Quin in De Maasduinen
Bij een klaphek stap ik het Bergerbos binnen, onderdeel van Nationaal Park De Maasduinen. Het pad slingert tussen jonge dennen en berken. Na een paar minuten sta ik in een heidelandschap. Net als bij de Gennepse Heide bloeit de heide ook hier nog niet. Toch ziet het er schitterend uit. De kleuren zijn warm en het terrein golft licht.
Langzaam klimt het pad een heuvel op. Boven staat een bankje. Daar zit een stel dat mij eerder passeerde tijdens mijn lunchpauze. Ze kijken uit over een reeks vennetjes, de Quin. Deze vennen liggen in een brede kom en zijn ontstaan door uitgestoven duinen. Het water glinstert tussen lage heide en gras. Het is een prachtig gezicht. We wisselen een paar woorden. Daarna loop ik verder.
Nieuwe stukken van een vertrouwd park
Het pad voert eerst door open heide, daarna langs de bosrand. Loof en naald wisselen elkaar af, het ruikt fris en warm tegelijk. We hebben hier in voorgaande jaren vaker gewandeld, maar telkens verrast dit park opnieuw. De Maasduinen zijn uitgestrekt, met steeds weer andere landschappen. Vandaag ontdek ik een deel dat ik nog niet kende. Het landschap oogt nieuw binnen een vertrouwde omgeving.
Langs de Maas naar Vierlingsbeek
Nationaal Park De Maasduinen laat ik vervolgens achter me. Het landschap verandert langzaam van bos naar open velden. Aan de rand van een zandpad ligt Theehuis De Appelgaard. In de tuin zitten mensen onder parasols, pratend en lachend. Het ziet er gemoedelijk uit, alsof de middag hier net wat langzamer voorbij gaat. Ik wandel verder via het dorpje Afferden richting de Maas.
Bij de oever wacht ik samen met een paar fietsers op het pontje. Het is warm en rustig, iedereen kijkt zwijgend naar het water. Zodra we aan de overkant zijn, zie ik een bord over de Via Valentiniana. Het vertelt over een oude Romeinse weg die van Tongeren naar Nijmegen liep. Die route volgde de zuidzijde van de Maas, want de Romeinen bleven hier aan één kant van de rivier. Het is bijzonder om te lezen dat deze streek al zo lang onderdeel is van een grotere verbinding. De weg zelf ligt niet meer in het landschap, maar het verhaal blijft zichtbaar op zulke borden. Ik loop verder, met het idee dat ik nu in een gebied wandel waar de geschiedenis altijd dichtbij is.
De Maasheggen
Dit gebied heet de Maasheggen, een UNESCO‑biosfeergebied. Een bord legt uit hoe de heggen hier het landschap vormen. Ze zijn eeuwenoud, gevlochten van meidoorn en sleedoorn, en dienen als natuurlijke grenzen tussen akkers en weilanden. Het is een uniek cultuurlandschap, vol vogels en insecten. De paden zijn smal en kronkelig, met overal groen dat dicht langs het pad staat.
Het pad volgt de Maas, al zie ik de rivier nauwelijks. De dichte bomenhaag schermt het water af. Toch is het mooi, met schaduw en vogelgezang. Net als ik na een tijdje het landschap wat eentonig vind worden, duikt het bos van de Groeningsche Bergen op. Hier is het weer afwisselend: zandpaden, dennen, eiken, en open plekken met gras. Het is een rustig, licht glooiend gebied dat de laatste kilometers aangenaam maakt.
Einde van etappe 19 van het Pieterpad
In de verte zie ik Vierlingsbeek liggen. De route eindigt daar. Ik weet dat ik de trein naar Boxmeer moet nemen en daarna de bus naar Gennep. Er rijdt maar één geschikte trein met een perfecte aansluiting per uur, dus ik versnel mijn pas. Het lukt precies. Vierlingsbeek laat ik vandaag links liggen; dit plaatsje bewaar ik voor de volgende etappe.
In de trein kijk ik terug op een verrassend mooie wandeling. Deze negentiende etappe was een ode aan het bos. Ik had een route langs de Maas verwacht, maar kreeg vooral bos, heide en rust. De hele wandeling bleek veel mooier dan ik vooraf had gedacht.
Veelgestelde vragen over etappe 19 van het Pieterpad
Dit interesseert je wellicht ook
- Algemene informatie over en overige etappes van het Pieterpad
- Wandeling door Nationaal Park de Maasduinen
- Herfstwandeling om de Ravenvennen in De Maasduinen
- Wandeling vanuit Afferden door Maasduinen en Bleijenbeek
- De oudste langeafstandswandeling van Nederland
- Het Nederlands Kustpad: wandelen langs de Noordzee
- Trekvogelpad, het langste natuurpad van Nederland
- De Dutch Mountain Trail: prachtige tocht in Zuid-Limburg
Genoten van dit verhaal?
Met jouw support kunnen we de mooiste plekjes blijven ontdekken en delen. Je helpt ons al enorm door grijsopreis.nl als voorkeursbron te bewaren in Google.
Wil je ons nóg een extra plezier doen? Trakteer ons dan virtueel op een kop koffie! Klik op de gele button en de rest wijst zich vanzelf. Bedankt voor je betrokkenheid!
Mooie tocht, goed beschreven