Een trouwe lezer van onze nieuwsbrief kwam onlangs met een suggestie voor een fraaie wandeling. In het buitengebied van Putten heb je het landgoed Oldenaller liggen. Het landgoed en de directe omgeving bieden een ideale afwisseling van cultuur en natuur. Geënthousiasmeerd trokken we onze wandelklompen aan en togen naar het Gelderse Putten. De wandeling die volgde overtrof onze verwachtingen!
Wandelparadijs Putten
Putten ligt op de grens van de Gelderse Vallei en de Veluwe. Midden 9e eeuw was dit dorp een klein buurtschap. Het groeide tot dorp uit toen de eerste kerk er verscheen. Putten was toen voornamelijk agrarisch. De meeste boerderijen waren eigendom van kloosters. In de Gelderse plaats zijn er nog straatnamen die aan die periode herinneren. Eind Tweede Wereldoorlog werd een deel van het centrum van Putten platgebrand. Het was een vergeldingsactie van de bezetter na een aanslag van het verzet.
Na de oorlog bleef Putten hoofdzakelijk agrarisch. Wel nam dankzij de fantastische wandelmogelijkheden het toerisme flink toe. Met name de Veluwe trekt jaar en dag fervente wandelaars aan. Zij volgen dan populaire wandelroutes als die door het Putterbos, het Solse Gat of Oud Groevenbeek. Ook weet de Paleisweg Heide veel actieve natuurgenieters te bekoren.
Over de wandelmogelijkheden ten westen van Putten hoor je echter weinig. Onterecht als het aan ons ligt. Met deze blog willen we daar verandering in brengen.
Klompenpad Oldenaller
Onze auto kunnen we kwijt op een plekje op de hoek van de Withagersteeg en de Broekermolenweg. Het is al vrij laat in de ochtend. We merken dat ook aan de temperatuur. Hopelijk vinden we onderweg voldoende beschutting.
Het eerste deel van de wandeling voert over een semi-verharde weg. Gelukkig staan aan weerskanten van de weg eiken, essen en elzen die voor verkoeling zorgen. We zijn overigens niet de enigen die deze ochtend hebben uitgezocht om de wandeling te maken. Ver voor ons uit loopt een ander stel. Iets verderop worden we begroet door een man op een bankje. Hij geniet van het uitzicht op het polderlandschap en de Schuitenbeek.
De Schuitenbeek is de historische begrenzing met de polder Arkemheen. Alle zijbeken uit Putten kwamen erop uit. Het water werd dan afgevoerd richting de Randmeren. Vroeger heeft hier ook een van de vier door waterkracht aangedreven korenmolen gestaan. Door een hevige storm in 1830 is de molen omgewaaid. De Puttense leenheren van destijds hebben veel geld met deze korenmolens verdiend.
Kasteel Oldenaller
We verlaten het Meulenbos en steken de Schuitenbeek en de provinciale weg over. Een lange zandweg met statige beuken voert ons naar kasteel Oldenaller.
In de middeleeuwen was het huidige landgoed Oldenaller het bezit van de familie Van Aller. De familie had er ook een huis. Het kasteel van nu werd echter pas rond 1655 gebouwd. Naar verluidt was Jacob van Campen, de beroemde kunstenaar uit de Gouden Eeuw, de architect. Midden 19e eeuw kocht baron van Goltstein Oldenaller. Hij liet het kasteeltje moderniseren en een Engelse tuin aanleggen.
In 1972 kwam het 450 hectare grote landgoed Oldenaller in het bezit van Natuurmonumenten. De stichting restaureerde het kasteel. Sindsdien is het huis, de tuin, een tweetal bruggen en andere elementen een erkend rijksmonument.
We passeren een fraaie pachtboerderij en bereiken vervolgens de poort van het prachtige kasteeltje. Helaas mogen we het terrein niet betreden. We stellen ons voor hoe het leven van kasteelheer hier moet zijn geweest. Vast niet zo eenvoudig. De omgeving had na hevige regenbuien namelijk regelmatig te maken met flinke wateroverlast.
Het kasteelbos van Oldenaller
We vervolgen onze wandeling over slingerende bospaden door het gevarieerde kasteelbos. Wat is het hier mooi! Het pad volgt de contouren van een grote vijver. Het uitzicht op het kasteel is echter steeds anders. Regelmatig maken we een foto van de weerspiegeling van het kasteel in het water.
Op het landgoed huist ook een kolonie blauwe reigers. Het water- en bosrijke landschap is voor deze statige vogels een ideale broedplaats. Vroeger was het kasteelbos het eerste bos dat de reigers vanaf de Zuiderzee tegenkwamen. We houden de boomtoppen extra goed in de gaten maar zien er geen enkele.
Op weg naar de schaapskooi
We verlaten het kasteelbos en komen uit in een bijzonder afwisselend landschap. De wandeling gaat langs bloemrijke graslanden, beekjes, akkers en houtwallen. Regelmatig betreden we een klein bos waar we ons een weg moeten banen door de talloze varens. Over de smalle, kristalheldere beken zijn loopplanken aangelegd. Gelukkig maar want we willen natte voeten voorkomen en het waterecosysteem niet verstoren.
Na enkele kilometers wandelplezier komen we uit bij de oude schaapskooi. Vroeger was dit het onderkomen van de schapen die op de nabijgelegen heide graasden. De schapenpoep in de schaapskooi werd vermengd met heideplaggen. Die combinatie werd als vruchtbare mest uitgestrooid over de akkers. Omdat dit jaar in jaar uit gedaan werd, werden de akkers steeds hoger.
Tegenwoordig is de schaapskooi een plek waar wandelaars heerlijk kunnen uitrusten. Je kunt er een kopje koffie nuttigen. Het is ook een informatiepunt van Natuurmonumenten.
Via de heide terug naar de auto
Het laatste deel van onze wandeling voert door de Heihoef, een klein maar bijzonder natuurgebied. Het historisch voetpad waar we over lopen is door Natuurmonumenten keurig hersteld.
De Heihoef lijkt wat meer op het landschap wat we bij aanvang verwacht hadden. Maar naast heide en naaldbomen krijgen we ook een vennetje te zien. En verder nog bijzondere plantensoorten zoals dopheide, zonnedauw (vleesetende plant), moeraswolfsklauw en wilde orchideeën.
Snel hierna komen we terug bij de auto. Die 8 kilometers hadden wat ons betreft best 16 mogen zijn. Want wat hebben we genoten van deze bijzonder gevarieerde klompenpadwandeling! We maken al snel plannen voor een volgende keer. Maar dan ‘s ochtends vroeg, om kans te maken dassen, reeën of blauwe reigers te zien.
